Goud in je handen: hoe drukpunten snot en hoest bonjouren

Dec 19, 2020

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Dàt weet ik eigenlijk wel, want sinds ik durfde te gaan varen op mijn zesde zintuig werd dit ook echt een zintuig. Kortom, geïncorporeerd in je doen en laten, zoals je dit ook hebt met je andere zintuigen. Dat was wel even een stap, voor iemand die tegelijkertijd goed in haar hoofd kan zitten en tevens met beide beentjes stevig op de grond staat. 

Juist dat hoofd zorgt er soms voor dat ik goed ben in second guessing. Het ego aan het woord om het gevoel te ondermijnen. Maar dan gebeurt er weer iets waardoor ik weer in 'awe' ben om hoe dit spel toch werkt en wat er mogelijk is. En omdat die awe het wint van het stemmetje dat dan zegt 'oh dit wordt als zweverig gezien, dit past niet bij een slaapdeskundige, houd het lekker voor jezelft'-gedachten, deze blog. 

Want wat gebeurde er nu afgelopen nacht...

Na mijn bedtijdritueel van gedimde lichten, no screens en rust, beland ik in mijn bedje. Wetende dat de nacht kort is omdat die wekker zo vroeg gezet moet worden maan ik mijn hoofd tot rust met de gedachte dat ik de dag na morgen weer een slaapcyclus kan compenseren (ignorance is soms bliss hoor met slapen). Na een rits onderbroken nachten wegens spugende kleuter ben ik zó toe aan even wat goede uren slaap, dat je het soms even te erg wilt. En juist op dat moment komt daar de kuch.

Slokken water, beetje hoestsiroop, hoger gaan liggen: Het mag niet baten. Ik voel de adrenaline opkomen en vrees voor mijn zorgvuldig opgebouwde melatonine, mijn nacht en de dag vol met werk die ik gepland had. Maar de gedachte die ik in mijn hoofd uitspreek is 'ik mag echt lekker slapen' en ik voel dat tot aan mijn grote teen zeg maar. Wat daarna gebeurt is dat er heel snel een gedachte volgt, te snel om je eigen gedachte te zijn (wat maakt dat het ook niet je eigen gedachte is, zo werkt fluisteren vaak ook). Voordat ik het weet heb ik twee duimen op mijn borst geplant en druk ik hard. Weg is de hoestkriebel. En daar lig ik, in gesprek met mijn oma. Wonderlijk maar waar, hoewel ik dit nog steeds bizar vind. Ik kan dit namelijk prima voor anderen doen en zie de resultaten, maar als het bij mij gebeurt is het heel erg vreemd. 

K27

Vooral de volgende dag, als ik mijn vriend Google inzet om te kijken wat ik nu deed, waar die punten voor staan. Blijken dus drukpunten K27 te zijn en ja ze verlichten hoest. Bizar. Ik weet namelijk totaal niet waar alle drukpunten zitten en wat ze doen. Dit is dus de bevestiging die mijn second guessing mind tot zwijgen brengt. 

Maar goed, dat bracht mij ook het inzicht dat je voor alle ukjes met snotjes meer kunt doen dan neusjes druppelen en stoombadjes geven. En daarom maakte ik deze infographic. Ik zou namelijk niet met je duimen krachtig in een baby-borstje gaan drukken (wel bij jezelf), maar wellicht dat deze tips op een meer fysieke manier (die voetjes op de grond he) wat snot kunnen ruimen!